دیابت عصبی

اصطلاح «دیابت عصبی» را ممکن است شنیده باشید. یعنی افزایش موقت قند خون ناشی از استرس، فشار روانی یا حالت‌های اضطراب. اما از نگاه علمی، دیابت عصبی بیماری شناخته‌شده‌ای نیست. افزایش قند خون در شرایط تنش یا استرس طبیعی است و بدن بسیاری افراد دیابتی یا غیر دیابتی ممکن است با ترشح هورمون‌های استرس مثل آدرنالین یا کورتیزول واکنش دهد و قند خونشان بالا برود. با این حال، استرس مزمن همراه با سبک زندگی ناسالم مانند تغذیه نامناسب، کم‌تحرکی یا اضافه‌وزن می‌تواند زمینه‌ساز اولیه برای ابتلا به دیابت نوع ۲ شود.

چرا برخی استرس را مقصر می‌دانند؟ رمز دیابت عصبی چیست؟ وقتی فردی تحت استرس باشد مثلاً نگرانی، اضطراب یا فشار روانی بدن هورمون‌هایی مثل کورتیزول یا آدرنالین ترشح می‌کند. این هورمون‌ها می‌توانند موقتاً قند خون را بالا ببرند. اگر این افزایش قند خون تحت فشار روانی فقط موقت باشد و بعد از آرامش به حالت طبیعی‌ برگردد، ما با دیابت عصبی مواجه نیستیم؛ بلکه صرفاً یک واکنش طبیعی بدن است. اما اگر استرس مزمن و سبک زندگی ناسالم وجود داشته باشد، رفته‌رفته ممکن است آثار بلندمدت دیده شود و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ افزایش یابد. بسیاری از متخصصان تأکید می‌کنند که به جای تلاش برای درمان «دیابت عصبی» چون چنین تشخیصی در طب نداریم بهتر است نگرش به سبک زندگی، تغذیه، خواب و مدیریت استرس را جدی بگیریم.

راهکارهای درمانی؛ از مدیریت روزانه تا کنترل بلندمدت درمان دیابت چه نوع ۱ و چه نوع ۲ بر پایه‌ی چند اصل مشترک است که زیربنای کنترل قند خون را تشکیل می‌دهند. اولین قدم، اصلاح سبک زندگی است؛ تغذیه‌ی متعادل با کاهش قندهای ساده، مصرف کافی پروتئین، سبزیجات و غلات کامل نقش مهمی در کاهش نوسان‌های قند خون دارد. فعالیت بدنی منظم نیز جزء جدایی‌ناپذیر درمان است و به بدن کمک می‌کند از انسولین کارآمدتر استفاده کند. پایش روزانه‌ی قند خون، خواب کافی و مدیریت استرس نیز از عناصر ثابت و ضروری در هر دو نوع دیابت محسوب می‌شود.